Woordenaar serveert
het tikkend geluid van druppels regen
die tegen m’n ramen bewegen
heet ik hier welkom
in warme slagroomwolken
van huiselijke gezelligheid
Pantoffelhelden met geitenwollen sokken
die op televisie weer weer uitlokken
en via een hogedrukgebied in ’t verschiet
hun tranendal op de wereld verspreiden
water door ’t hemels vergiet
Door tijd beslecht het lot
dat tot dan slechts zin was
de voorspoed voor morgen
en mijn zorgeloos bestaan
bij een wereld
die in tranen verzuipt
Dromen aan vergeten verlangens
prikkelen hier m’n gemoed
Weg van norm en waarde
voorbij de grens van vrijheid
Vrije tijd doorleven in een zee
van geluk met smaak voor creativiteit
En dan komt men rechter spelen
en pleiten ze van tijd naar stond
Daar reikt plicht me de hand en
trekt me mee naar morgen uit
de wouden van prangend ideaal
wordt ik gezogen naar daar
waar de molen opnieuw walst
de raderen opnieuw draaien
tot het einde slechts begin lijkt
en het rad gesmeerd moet lopen
Vrijheid, reik me de hand
trek me mee naar de zijde
met het langste eind en
bouw meer luchtkastelen
De muziek creëert
uit chaos structuur
De klanken kabbelen
en kleuren de nacht
De muzikanten ontbloot
schenken de massa hun ziel
Dit moment besluit
in staande ovatie
bij de laatste partituur
wanneer de maat
zijn laatste noot beslaat
Als het schijnsel van de maan
slechts katten licht schenkt
voor ook zij de straat verlaten
Als het laatste leven
van de aarde wordt geblazen
en slaap de ziel stemt
Dan droom ik over
de praal van de nacht
en hoe deze nacht
z’n pracht bedacht
Beleef elke seconde als de laatste
dan zal geluk je pad kruisen
en kan je dagen delen
met een teller op oneindig
daar zal tijd beleefd worden
met in elke seconde
een eeuwigheid geluk
De drang naar drank
zijn laatste werd hem te veel
Hier is hij dan
zonder naam gekomen
zonder naam gegaan
Koffiedik kijken
tot m’n gemoed weer wil
om dan de dag te doen
Geef mij maar een kop of acht
geen mos meer in de kijkers
Slok op die bonen
dat sterkt mijn wil
Dan kan ik weer bergen doen
in plaats van de ganse dag
pijnlijk weg te kwijnen
En de zee neemt ons mee
naar broze beelden van vervlogen tijden
toen bloemen in de haren nog mainstream waren
Hier leven wij
gelijkgestemd
Laat deze zee
’t land bevruchten
Slok ze op
de andersgezinden
Blik op oneindig
In dat land van stilte
is de dove koning
En als de laatste brand geblust is
als de vogels in de nacht verdwijnen
als de stilte heerst over de velden
en de wind de bomen sust
Dan nog zal men horen
want stilte maakt lawaai